eski bir dost terkettim
yalanlarını da
emekler terkettim
uykusuzluklarımı da
yalanlarına yorgan olduğum
belki adam olur umduğum
kahvesine kurban olduğum
bir dost terkettim
sandım ki
kendimi terkettim
kul hakkım var Tanrım
affetmeyeceğim yeminim!
şerefsiz bir dost terkettim
şimdi artık eminim
emre önbayraktar
gece penceremi açtım
havadan sükunet girdi içeri
böyle susmak sessizlik değildir dedi
nedir ozaman dedim
deniziyle dalgasıyla
rüzgarıyla ışığıyla
güneşiyle bulutuyla
rengiyle kokusuyla
öyle bir sustu ki
gördün mü dedi
sessizlik budur
iyiydi bu dedim
adaletsizce oldu biraz
ama iyiydi
böbürlendi
haklısın dedi
biraz haksızlık ettim sana
benim kadar sessiz olabilmen için
benim kadar kaplamalısın alemi
gülümsedim
yanlış anladın dedim
haksızlık eden bendim
sen bana sadece onu hatırlattın
kimi dedi
öyle bir sustum ki
kudurdu dalgaları
öyle bir sustum ki
güneşe seslendi deldi karanlığı
öyle bir sustum ki
bulutlara seslendi yıkadı dünyayı
öyle bir sustum ki
rüzgara seslendi
çiçeklerin rengi karıştı birbirine
kokuları karıştı
gördün mü dedim
sessizlik aşktır
kapadım penceremi
içeride sükunet vardı
dışarıda sükunet vardı
emre önbayraktar
