ayak izlerin takip edilemeyecek kadar belirgindi
o kadar kolaydı ki sana sana rastlayamamak
girdiğinden emin olduğum tek sokak vardı
ona da ben girmedim
sessiz ve sarhoş adımlarımla beynimde çınlayan
yüzlerce satır arası soluklanmalarla
döndüm evime
bir kelimesi aklıma gelse şimdi
hepsine bedel olurdu
hangi aralıklarla bastıysak aynı taşlara
işte o kadar yakındım yokluğuna
sensizliğime direnişime
şapka çıkarttı dükkan camları
çalgıcı adam güldü geçti
polisler umursamadılar bile
sen ekmek parası yorgunu
ben sokak izlerinin vurgunu
arkandaki rüzgarla doyurdum karnımı
üstüne bir sigara daha yaktım
emre önbayraktar
31 ocak 2010
pazar
04.00
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder